در این جمع بزرگ شاهد حضور دو نفر از معاونین رئیس جمهور، دو نفر از وزیران و تعدادی از معاونین وزرا و مقامات ارشد کشوری و لشکری، بویژه از نیروی هوایی سپاه پاسداران ج. ا. ایران که فرماندهان ارشد این نیرو آمادگی اولیه خود را برای حمایت از عملیات جستجو، نجات و امداد در محیطهای بکر طبیعی اعلام نمودند، بودیم، و این یعنی موفقیتی با ارزش برای خانواده بزرگ طبیعت گردی ایران عزیز.
اما در جریان این همایش و فراتر از این موفقیتها، آموزه هایی با ارزش پیش روی ما وجود دارند که در این مکتوب قصد داریم به برخی از آنها بپردازیم.
-به نظرم تقریبا تمامی دوستان از ارادتم به عباس جعفری (عباث) باخبرند. شاید ذکر این نکته جالب باشد که عباث یکی از منتقدین تند ما دولتی های برگزار کننده اینگونه همایش ها بود، تا جاییکه آقای ناصر کرمی عزیز، شاهد بحث من با استادم (عباث) پس از دومین همایش اکوتوریسم بودند.
جالب اینکه در این همایش همانهایی که مورد انتقاد عباث بودند، شاید به حکم نقدهای صادقانه او، با احترام یاد عباس جعفری را گرامی داشتند. اگر چنین باشد که در حال حاضر بر آن باور دارم، نمی توانم شادیم را از افزایش ظرفیت متولیان دولتی توسعه اکوتوریسم در ایران عزیز، در جهت شنیدن نقدهای سازنده و احترام به منتقدین صادق پنهان کنم.
و البته عباث در سومین همایش اکوتوریسم نیز در کنار ما بود. به قول سام رجبی عزیز، "شاهرگ طبیعت به قلب آن بازگشت" و دوباره پس از پالایش، به میان ما ...
-استاد بزرگ محیط زیست ایران، بیژن فرهنگ دره شوری، مردی که به درستی می توان او را بهترین شاگرد طبیعت مرد افسانه ای ایران عزیز، اسکندر فیروز دانست، طی سخنرانی خود در سومین همایش بزرگ اکوتوریسم پیش روی صدها عاشق عمدتا جوان طبیعت این مرز و بوم، نه از اکولوژی لاک پشت پوزه عقابی صحبت کرد و نه از ویژگی های زیستی حشره خور کوتوله، بلکه از ارزش دوستی ها و حفظ احترام میان عاشقان طبیعت ایران عزیز سخن گفت و این آموزه ای است با ارزش برای مایی که نگاه به آینده داریم.
این یک حقیقت است که استاد دره شوری با تلاش خود و با استفاده از فرصتهای با ارزش ایجاد شده در اثر مدیریت شایسته اولین و بهترین مدیر محیط زیست ایران عزیز، راهی را پیمود که ورود به آن آرزوی هر دانش آموخته محیط زیست در این مرز و بوم است، و در انتهای این راه استاد رسید به عشق به طبیعت و احترام به یکدیگر. پس مباد که پندهای استاد را از یاد ببریم و قدر یکدیگر ندانیم.
-مدتیست که با دوست خوبم یاسر انصاری عزیز، از ظرفیتهای موجود در علاقمندان به طبیعت گردی، برای حفظ گنجینه های طبیعی این مرز و بوم سخن می گویم. هرگز نمی توانم شگفتی او را از دیدن آن جمع چند صد نفری از ستاره هایی که فصل مشترک ایشان عشق به طبیعت است، از یاد ببرم، گروهی بزرگ که عمدتا مایلند برای حفظ طبیعتی که به آن عشق می ورزند، هزینه کنند. آن روز به یاسر نگفتم که ما چند صد نفر نیستیم، بلکه لشگری چند هزار نفری هستیم که برای ماندگاری معشوقمان با کسی شوخی نداریم، همه جا هستیم و تخصصهای گونه گون داریم و چون با ادبیات اقتصاد و توسعه آشناییم، پس توانمندیم و روز به روز نیز تواناتر می شویم.
در اینجا به یاد یادداشتها و گلایه های آقای ناصر کرمی گرامی از تنهایی طرفداران حفظ محیط زیست در کشورمان می افتم. به نظرم وقت آن رسیده که طرفداران حفظ محیط زیست و طبیعت گردی در کشور عزیزمان یکی شوند و همدل و هم آهنگ، برای حفظ آخرین گنجینه های طبیعی ایران عزیز بکوشند...
-و آخرین نکته، موفقیت این همایش در نهایت مدیون همکاری و هماهنگی بخش خصوصی با بخش دولتی بود. بعید می دانم که هیچ یک از شرکت کنندگان در این همایش، تفکیکی بین فعالیت دو بخش دیده باشند. آنجا همه با هم، از هر بخش، شانه به شانه و با احترام کار می کردیم، هیچ منی وجود نداشت و تنها مایی بزرگ بود که بی ادعا کار می کرد. مباد که این موفقیت موجب غرور (و نه افتخار) برخی از ما شود و ...
در انتها پیشنهاد می کنم مجدد نصیحتهای استاد بزرگ محیط زیست ایران عزیز را مرور کنیم، بیایید قدر یکدیگر بدانیم و همگام و هماهنگ با یکدیگر برای حفظ و بهره برداری ماندگار از گنجینه های با ارزش طبیعی کشور عزیزمان بکوشیم...

:: دانلود فایل ضمیمه ()