با اين همه دو خواهش دارم از دوستان سبزنويس و جناب مهندس ضيايي. در ابتدا بايد نقبي بزنم به دوره مديريت مهنس ضيايي در پروژه يوز و بعد خواهشهايم را خواهم گفت:
مهندس ضيايي البته آدمي خوشنام و معتبر است. ترکيبي از دانش و تجربه و تعهد اخلاقي و اجتماعي. حسن خلقش موجب ميشود اطرافيان، از جمله همکاران و دانشجويان و خبرنگاراني که با او سروکار پيدا ميکنند شيفته او باشند يا اينکه دست کم به او اعتماد کنند. همين موجب شد به محض انتسابش به عنوان مدير پروژه يوز انعکاس مطالب منفي در باره وضعيت يوز در مطبوعات به حداقل برسد و بر عکس به محض برکناري اش از اين سمت، ناگهان سيل مطالب منفي روزنامه ها را پر کند و همه به ياد بياورند که يوز در ايران در مرز انقراض است. تا اينجا البته ايرادي به مهندس ضيايي نيست. اينکه مردم تصميم ميگيرند در باره يک پديده بدبين با خوشبين باشند در وهله اول به خودشان مربوط است نه هيچکس ديگر. اما همان زمان من به تعدادي از دوستان ميگفتم که حفاظت از زيستگاه هاي گونه اي مثل يوز يک موضوع بسيار پيچيده است و نمي توان تصور کرد به محض ورود ضيايي همه مشکلات حل شده و به محض خروجش همه مشکلات آغاز مي شود. نه آن طور به فراموشي سپردن بوز توسط رسانه ها در زمان ضبايي منطقي بود و نه آن طور ناگهان دوباره توي بوق کردنش. ولي نکته اين است که شخص مهندس ضيايي هم در ايجاد اين فضا بي تقصير نبود. به جرات ميگويم در زمان ايشان اطلاع رساني در باره پروژه يوز به حداقل رسيد و حتي يک بار حاضر نشدند در اين باره يک مصاحبه صريح و رودرروي رسانه اي انجام دهند و از جمله با وجود سابقه ارادتي که من مکررا به ايشان داشته ام د رآن دو سه سال حتي يک بار حاضر به گفتگو با روزنامه ميانه رويي مثل همشهري هم نشدند. خبري که نبود، ضيايي هم آنجا بود، پس همه گمان برديم اوضاع لابد براي بوزهاي ايران گل و بلبل است، که نبود. باز هم تاکيد ميکنم مقصر بزرگتر در اينجا رفتار غير حرفه اي رسانه ها و عادت اجتناب ناپذير ما براي مخلوط کردن مرزهاي عاطفي با مسئوليتهاي اجتماعي است. و اما به همين مناسبت، اکنون آن دو خواهش من:
الف) در خطاب به دوستان سبزنويس: احترام مهندس ضيايي و دکتر صدوق به جاي خود، اما نبايد تصور کنيم حضور اين دو به معناي گل وبلبل بودن شرايط است. نه اين دو نفر همه سازمان محيط زيستند و نه سازمان محيط زيست مبسوط اليد همه کاره زيستگاه هاي ايران. رودرواس اين دو بزرگوار نباشيم و کار خودمان را بکنيم.
ب) در خطاب به مهندس ضيايي: اين بار از شما توقع اطلاع رساني شفاف و مستمر داريم. به خصوص اينکه پاي موضوع راهبردي و فصل الخطابي مثل سرشماري حيات وحش در ميان است. ميدانيم که هرگز جز راست نخواهيد گفت اما مبادا که وادار شويد هر راست را نگوييد!! جسارت اينگونه سخن گفتن را براين برادر کوچکتان ببخشاييد. بپذيريد که به هزار دليل نگران اعتبار و آبروي ديرياب و پربهاي شما و دکتر صدوق هستم.

انتهای خبر // www.iren.ir // ایرن