درست نمی دانم چگونه اتفاق افتاد. شاید تصادف یا چیزی دیگر... نمی دانم. در اولین فصلی که در دانشکده ادبیات بودم ( سالش را به یاد نمی آورم) زندگی نامه فردوسی را براساس متن شاهنامه نوشتم که دکتر محمد معین در آن زمان نمره 13 یا 14 داد. می بینید که هیچ نمره درخشانی نیست، البته برای دکتر معین نمره زیادی بود که به یک دانشجو می داد.
به هر حال تصور می کنم که بعداً توانستم تا حدودی چند کار در زمینه دور و نزدیک شاهنامه بنویسم. آنچه را که آن زمان نتوانستم بعد جبران کردم. من یک « دیباچه نوین شاهنامه» نوشتم که منتشر شده اما هیچ کس نخوانده، بعد یک « سیاوش خوانی» که تصادفاً یا احتمالاً هیچ کس نخوانده و بعد « سهراب کشی».
به هر حال این قلم همچنان که گفتم آراسته است به نام فردوسی و به نام نه فقط اسطوره و حماسه، بلکه معنایی که در اسطوره و حماسه است. و ما در واقع به این معنی به اینها نگاه نمی کنیم که اینها افتخاراتند. چه فاید از افتخارات اگر چیزی نمی آفرینیم که شایسته افتخار باشد و تا کی می توانیم پشت افتخارات گذشته پنهان شویم. در واقع شاهنامه مهم است به خاطر معناهایی که در آن هست و هنوز به نظر من خیلی ناچیز این معنا به دیگران رسیده و در واقع آنچه که می شود در آن پیدا کرد نه افتخارات، بلکه معناشناسی تفکر یک ملت و مردم شناسی یک دوره است و در حقیقت معناهایی است که لحظه ای از سطح اسطوره که هم می تواند گواه نسخه های قبلی اسطوره ای خودش باشد و هم برداشت و ثبت شده زمانی که فردوسی اینها را نوشت و به نظر من می شود این ها را در شاهنامه نشان داد. متأسفانه قدم خیلی بلندی در این مورد برداشته نشده و امیدوارم زمان در آینده برای کسانی که می خواهند چنین پژوهش هایی را انجام دهند یاری رسان باشد و امیدوارم کسانی که شاهنامه را می خوانند به معنا بخوانند و نه فقط برای افتخارات یا برای رد آن یا برای قایم شدن پشت افتخاراتش، بلکه برای شناختن و برای معناشناسی بخوانند و درست بخوانند.
من شایسته آنچه گفتند نیستم . ولی سعی می کنم شایسته اش شوم و همچنان که گفتم امیدوارم روزی نرسد که این قلم را بخواهید از من پس بگیرید. از همه شما سپاسگزارم. »

:: دانلود فایل ضمیمه ()